Sadysta...

Gdyby nie bolało, to pewnie bym nie poszła. Zęby same by mi powypadały i byłoby po kłopocie.
Wizyta przesunęła się o 15 minut, bo popsuł się fotel. Dentysta spojrzał na mnie zrobił swój "pół-uśmiech" okiem, zerknął na brzuch i spytał:

- kopie?

Pokiwałam twierdząco głową i chyba nawet się uśmiechnęłam, albo tylko mi się wydawało, bo ze stresu miałam ścisk wszystkich mięśni twarzy razem ze ściskiem całego ciała.
Naprawili to cholerne krzesło i weszłam do środka. Upewniłam się, że dostanę końską dawkę znieczulenia i spytałam dla uspokojenia ducha - "Jest szansa, że nie będę nic czuła?". Czułam jak robię się coraz mniejsza względem uśmiechającego się pod nosem sadysty. Odpowiedział ze spokojem i "pogardą" na twarzy:
- "Szanse są zawsze".
No tak, pomyślałam sobie. Nie dość, że już mój organizm od rana uruchamia mechanizm obronny i prowadzi do toalety z najmniejszym drobiazgiem, to jeszcze mnie tu stresuje facet.
W głowie miałam jedną myśl "Weż mnie PAN zabij, wylecz wszystkie zęby i wskrześ". Tak by było najwygodniej. Później poszło w ruch znieczulenie i siła sadysty. Dał radę. Po wszystkim pytali, czy aby dobrze się czuję, jak później się okazało - wyglądałąm jak muchomor. Białą toczka na twarzy wypełniona czerwonymi rumieńcami i plamy na szyi. Chyba zawsze tak reaguje na stres.

Zestresowałam małego Wojtusia. Przepraszam Cię Synku. Mamusia będzie unikać sadysty.

Tylko że teraz boli mnie dziura po ósemce..