Jest zastój. W myślach, w życiu, tylko Wojtek brnie do przodu.
Dlaczego?
Nie wiem. Nie wiem czemu stoję...wręcz cofam się.
Dlaczego?
Nie wiem. Nie wiem czemu stoję...wręcz cofam się.
Tym razem nie o Wojtku, bo śpi .... :) Zastanawiałam się długo od czego zacząć. Złamałam poniekąd swoją zasadę i targnęłam się na prośbę o recenzję bloga. Postanowiłam opisać sama ten fakt, ponieważ ocena była co najmniej marna:) Niestety trafiłam na dość prymitywny sposób oceny i ocenianie przez pryzmat "eh oh tak widzimisię". Czy liczyłam na ochy i achy? Chyba nie. Jest to specyficzny blog, specyficzny pamiętnik i skrawek mojego życia. Na wstępie oceniająca pisze, że ocenia obiektywnie. Ma swoje kategorie, zasady...zaczyna się ciekawie. Pierwsze wrażenie 30%. Cóż, jak to piszą - dupy nie urywa. Zastanawiam się tylko jak obiektywnie można ocenić pierwsze wrażenie. Pomińmy jednak ten fakt. Pierwsze co popsuło to wrażenie to sama nazwa bloga, bo przecież nie kojarzy się z matką po przejściach wychowującą malucha. Cóż. Biorę to jako tajemniczość i zaletę - bo inne tytuły mogłyby brzmieć gorzej. Czy dostajecie oczopląsu od tła? Czy moje kochane cynamonowe paseczki...
Ale za to jak potem wyrwiesz do przodu to aż Ci buty pospadają, zobaczysz :) Pozdrawiam cieplutko:)
OdpowiedzUsuńMoże się regenerujesz?
OdpowiedzUsuńJa czuję coś w stylu przesilenia wiosennego...
Czasem zastój jest potrzebny żeby potem było lepiej
OdpowiedzUsuń