Przejdź do głównej zawartości

...

Kocham Cię!
I co z tego?
Uciekają me myśli w stronę tylko złego...

Kocham Cię!
I co zatem?
Zranię Cię wiosną, zimą i latem...

Kocham Cię!
Czy czule?
Twój smutek i żal w kieliszku utulę,
zwariuję na chwilę, by potem powrócić,
by świat Twój do góry nogami przewrócić,
by krzyku nie słyszeć, by zdawać się silnym,
by nie znać winy i nie czuć się winnym.

Kocham Cię...
Jak długo?
Na tyle by serce było mym sługą,
by rozum nie przyjął oczywistości,
by dusza nie czuła cienia zazdrości,
byś brał najpiękniejsze chwile w mym życiu,
by je udeptać tak bezlitośnie,
bym już nie czuła się zbyt radośnie,
w myśli ciągłym w mej głowie wiciu...


Kocham Cię...
czy jestem pewna?
czy coś to zmieni?
Czy widzisz że nie ma już NAS na ziemi?
Czy czujesz ten dystans, chłód i żegnanie?
Czym zasłużyłam ja sobie na nie?
Etykiety:

Komentarze

  1. Anonimowy17 czerwca 2014 21:10

    Bardzo ładne to tekst piosenki?

    OdpowiedzUsuń
  2. Ewqa18 czerwca 2014 21:13

    Musisz opublikować, spisz swoje wiersze i dalej....

    OdpowiedzUsuń
  3. Mononoke21 czerwca 2014 14:10

    Jak już człowiek zaczyna pisać wiersze to znaczy że coś jest w środku źle.... Przynajmniej większosć poetów których znam mówi że ma natchnienie jak zazwyczaj jest w ich zyciu bardzo niefajnie. Ja w sumie też tak mam...

    Tylko niedawne doświadczenia nauczyły mnie, że po co cierpieć, po co czekać? Po co się użalać? Jest źle więc trzeba podejmowac odważne, konkretne decyzje, które zmienią ten stan rzeczy, choćby dając nadzieję

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Witam :)
Włączyłam moderację komentarzy - by nie umknął mi żaden z nich. Obiecuję publikować wszystkie!
Komentarze są dla mnie bardzo cenne.
Chcesz żebym poczytała co u Ciebie? - daj znać:)

Chcesz zostawić nieprzemyślany, głupi pełny zawiści komentarz? - zastanów się...

Popularne posty z tego bloga

Relaksacyjnie o obiektywiźmie

Tym razem nie o Wojtku, bo śpi .... :) Zastanawiałam się długo od czego zacząć. Złamałam poniekąd swoją zasadę i targnęłam się na prośbę o recenzję bloga. Postanowiłam opisać sama ten fakt, ponieważ ocena była co najmniej marna:) Niestety trafiłam na dość prymitywny sposób oceny i ocenianie przez pryzmat "eh oh tak widzimisię". Czy liczyłam na ochy i achy? Chyba nie. Jest to specyficzny blog, specyficzny pamiętnik i skrawek mojego życia. Na wstępie oceniająca pisze, że ocenia obiektywnie. Ma swoje kategorie, zasady...zaczyna się ciekawie. Pierwsze wrażenie 30%. Cóż, jak to piszą - dupy nie urywa. Zastanawiam się tylko jak obiektywnie można ocenić pierwsze wrażenie. Pomińmy jednak ten fakt. Pierwsze co popsuło to wrażenie to sama nazwa bloga, bo przecież nie kojarzy się z matką po przejściach wychowującą malucha. Cóż. Biorę to jako tajemniczość i zaletę - bo inne tytuły mogłyby brzmieć gorzej. Czy dostajecie oczopląsu od tła? Czy moje kochane cynamonowe paseczki...
26 komentarzy
Czytaj całość

Podyskutujmy...o rumorze w kościele :)

Ostatnio skacząc po różnych stronkach na facebooku w oczy wpadł mi pewien "post", "prośba", czy nawet nazwę to "żal". Posta napisała dość młoda osoba, szacuję ją osobiście na około 19-20 lat. Pozwolę sobie zacytować treść posta: "DRODZY RODZICE! Kiedy wchodzę do Kościoła, zauważam, że przychodzą rodzice z małymi dziećmi. W trakcie odprawiania mszy słyszę ich płacz, krzyk, a nawet piskliwe wrzaski na cały budynek. Wg mnie takie dzieci nie rozumieją, co się w Kościele dzieje. Również nie potrafią zachować się jak inni. Rodzice się modlą, a dziecko nagle płacze. Nawet przez to nie można zwrócić uwagi ani na Ewangelię, ani na kazania. Często matki wychodzą z pociechami, aby innym nie przeszkadzały, i więcej z nimi nie wracają. Około roczne dzieci zaczynają interesować się światem – to naturalne z ich strony. Ale, gdy są brane do Kościoła – są dręczone przez rodziców. Jest to niemal brak wyobraźni! Jak można wprowadzać takie dziecko, jak jeszcze ...
24 komentarze
Czytaj całość

Klapsisz? Przegrywasz!

"No to już było apogeum. Dziecko wpadło w jakiś szał. Nie działają oczy, uszy, moje zdarte gardło wołało o pomstę. Ja Ci pokażę - pomyślałem. Gówniarzu Ty. Wtedy się posypały. Masz za to że nie słuchasz, jeszcze za to, że mi uciekasz, za moje wrzaski, nerwy, prośby! Słyszysz teraz gówniarzu? Mówię do Ciebie. Czemu ryczysz? Byłeś niegrzeczny, teraz nie rycz. Teraz jest kara...[...] Dawałem mu klapsy, nie pomagało, no nie pomagało czaisz? Biłem mocniej! Co z tego, skoro zaraz zapomni, nie będzie siniaków, a gówniarz się nauczy! No nie reagował...no to zbiłem mocniej..[...]" Bo wejdzie na głowę. Bo nie słucha. Bo wybiegło na ulicę/chodnik/posesję. Bo wrzeszczę a on/ona nie reaguje. Bo proszę tysiąc razy. a tak. Dam klapsa - przecież to nie bicie. Nie będzie nawet siniaka. Dam klapsa, bo inaczej nie zrozumie. Dam klapsa, bo zbyt bezstresowo wychowuję swoje dziecko. Dam klapsa, bo inaczej trafi do kryminału, będzie kradło, biło, zabijało....
17 komentarzy
Czytaj całość