Przejdź do głównej zawartości

Toksycznie.

Dziś...3 dzień po urlopie siedząc po uszy w papierach doznałam olśnienia. Mam dość radia. Chciałam koniecznie znaleźć coś, co mnie naładuje, bo ostatnio nie jest kolorowo. Obawiam się nawet, że już kolorowo nie będzie.

Doznałam katharsis włączając youtube podłączając słuchawki do komputera i puszczając coraz to inne kawałki, których w radiu nie mam możliwości usłyszeć. Przy muzyce dusza się uspokaja. Jednak targały mną skrajne emocje. Raz bodziec do działania, pomyślałam nawet, że będzie dobrze, bo mi tak dobrze. Przy kolejnym kawałku pomyślałam, że jakoś sama dam radę, jakoś to będzie, jakoś się potoczy. Na pewno przecież jest droga by odzyskać utracony spokój. Wybór jest niestety trudny. Można odzyskać ten spokój razem, albo osobno. 

Brak mi argumentów, brak mi słów. To co się ostatnio dzieje w moim osobistym życiu przerasta mnie.
Nie jestem w stanie sobie logicznie wytłumaczyć czego chcę w życiu. Dawać robić z siebie idiotkę i ofiarę, czy być spokojną... Dużą rolę grają uczucia. Gdyby ich nie było nie stawałabym dziś przed dylematem. Tak oto pod koniec urlopu, z piątku na sobotę mój świat ułożony dopiero co na nowo runął. Wydaje mi się, że bezpowrotnie. 

Zastanawiam się czy kiedyś tak potwornie się czułam. 
http://destrudo.pl/

Jestem agresywna, jeśli ktoś rani moje uczucia. To obdarzam go niepohamowanym wyrzutem emocji. Często słownych. Nie ukrywam, że zdarzyło mi się okładać "przeciwnika" pięściami. Wstyd pisać, co myślałam wtedy. Nie potrafiłam słowami i ciałem wyrazić tego, jak bardzo się czuję źle. Najgorsze jest to, że on wiedział jak bardzo mnie to boli. Doskonale wiedział. Wiedział jak go wtedy potrzebowałam, jak się martwiłam, a byłam ze swoim strachem i smutkiem sama. Nie po raz pierwszy, nie drugi, nie trzeci.... byłam znów sama.

Wydawało mi się, że nie można mnie aż tak "ruszyć". Że jestem odporna i moja dusza już nie cierpi ran spowodowanych osobami trzecimi. Ja cierpię. Naprawdę nie wiem co dalej. 

Wydawało mi się, że po stracie dziecka nie mogę się już czuć psychicznie źle z jakiegokolwiek innego powodu. Okazało się jednak, że mogę cierpieć i zadręczać się na wiele sposobów. 

Powtarzam - nie jestem ideałem. Tym razem jednak nie jestem winna tej sytuacji. 

Czy odzyskam kiedyś spokój? Czy będziemy mieli szansę oglądać uśmiech naszego dziecka we dwoje?


***

Co się z nami stało?

Komentarze

  1. Cóż... nic mi nie pozostaje jak tylko trzymać kciuki za Was. Choć martwi mnie, że ta sytuacja dalej trwa... Trzymaj się!

    OdpowiedzUsuń
  2. Muzyka jest dobra w takich chwilach i warto czasem kilka razy głębiej oddetchnąć, a potem reset jakiś i zaczynamy od początku :)

    OdpowiedzUsuń
  3. smutno mi się zrobiło :(
    nie wiem co dokładnie sie wydarzyło ale sama jesteś " po przejściach" i wiem co to znaczy cierpieć... wiem też ze mogę i potrafię być silna a co mnie nie zabije to wzmocni!!!
    trzymam kciuki abyś Ty w sobie znalazła tą siłę!!!

    OdpowiedzUsuń
  4. A może poszukac pomocy w poradni, na jakimś kursie, napisałabym rekolekcjach ale pewnie od razu Cię od tego pomysłu odrzuci, ale opcji jest dużo a co szkodzi spróbowac, przynajmniej zaproponowac. Piszę propozycję w ciemno jak nie trafiłam to zignoruj:) Mam nadzieję że co nie wybierzesz będzie dobrze.

    OdpowiedzUsuń
  5. Moja droga....
    Niestety, takie jest to życie, że każdy związek staje na jakiś zakrętach.... Jest to szalenie przykre i straszliwie boli. Nie potrafię dawać rad w tym temacie, bo cóż mogę poradzić... Musicie być silni i przez ten okres przejść razem...

    Trzymam kciuki i jestem z Tobą!

    OdpowiedzUsuń
  6. Współczuję! Wysyłam dobre myśli!

    OdpowiedzUsuń
  7. Mam nadzieję, że mimo przeciwności losu jakie was spotkały i jakie stają na waszej wspólnej drodze wspólnie je pokonacie, tego Wam życzę z całego serca rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa wyjaśnienie wyrzucenie wszystkiego co nam leży na duszy to chyba najlepszy sposób.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Witam :)
Włączyłam moderację komentarzy - by nie umknął mi żaden z nich. Obiecuję publikować wszystkie!
Komentarze są dla mnie bardzo cenne.
Chcesz żebym poczytała co u Ciebie? - daj znać:)

Chcesz zostawić nieprzemyślany, głupi pełny zawiści komentarz? - zastanów się...

Popularne posty z tego bloga

Retrospekcja świąteczna czyli druga gwiazdka Wojtka ;)

2012...

Dziś opowiem wam powiastkę
Jak mój Wojciech spędził gwiazdkę.
Mimo że był jeszcze mały,
Spędził z nami wieczór cały.
Pierwsze święta w większym gronie,
W swej anielskości najlepszej odsłonie.
Były Kolędy, była choinka
Na sam jej widok wesoła minka.
Było na stole potraw ze dwieście,
Opłatki, pierogi i ryby w cieście.
Wojtek niestety na mlecznej diecie,
Nie pije maluch barszczyku przecie,
Za to w te święta które tuż tuż
Skubnie co nieco ze stołu już.
Drugie to święta będą wspaniałe,
Z synkiem który rozjaśnia me dni,
Bo każdy dzień z nim spędzam wytrwale
I cieszę się z każdych danych mi chwil.
A po wieczerzy, choinka zabłyśnie,
Rozjaśni tego wieczoru moc,
Gwiazdeczka z prezentem przez komin się wciśnie
I schowa podarki głęboko pod koc.
My te prezenty spod koca wyjmiemy
Zajmując w międzyczas Wojtkowe myśli,
Wszystkie prezenty pod drzewko kładziemy,
By mógł pomyśleć, że czar się ziścił.
Nie mogę doczekać się tej radości,
Tych wspólnych chwil tak pełnych miłości,
Tych chwil uciechy …

Trole korporacyjne, pęd szczurów i siła przenikalności formowych murów!

Nie wiem czy posiadam swoją pracę marzeń. Możliwe, że gdybym kształciła się w jasno wyznaczonym kierunku dziś robiłabym (albo i nie) coś, co sprawiałoby mi radość.
Pytanie zadać sobie muszę, czy jestem aż tak bezpłciowa, czy może tak bardzo wszechstronna i elastyczna, że dopasowuje się do sytuacji jak kameleon?
Pracuję, mam z tego pieniądze, mogę kupić czasem coś Wojtkowi, nie płaczę pod koniec miesiąca z braku środków do życia. Kolorowo też nie jest, ale jest NORMALNIE. O to między innymi chodziło.

Praca w korporacji jednak chyba nie jest dla ludzi o słabych nerwach. Masa różnorodnych charakterów, i słabych i silnych, tak samo zdesperowanych do osiągania swoich celów. Wydawałoby się, że poczułam stabilizację zawodową. Nic bardziej mylnego. Stabilizacja jest w policji, wojsku, nfzcie, zusie i innych takich, których to ze stołka strącić się nie da nim nie pomrą, lub nasrają we własne gniazdo, by móc ich usunąć i dać szansę innym. W korporacji nie ma stabilizacji.

Cieszy mnie umowa &quo…

Mleko na receptę a limity NFZ

Czy któraś mama karmi dziecko mlekiem na receptę? np. Bebilon Pepti? Jakiś czas temu sytuacja w przychodni. Dzwonię i mówię, że potrzebuję receptę na mleko, ponieważ została mi resztka i muszę szybko kupić. Była połowa miesiąca. Pani w rejestracji odmawia mi sugerując wyczerpany limit miesięczny 6-ciu puszek. Argument "brała Pani na początku miesiąca". Pytam zatem, co mam zrobić, przestać karmić dziecko, czy przejść na chleb z wodą. Pani już mniej uprzejmie odpowiada, że pretensję mam mieć do NFZ, bo to nie ona wymyśliła limity a mleka nie dostanę. 
Dzwoni Matka wariatka do NFZ. Przełączają ją z oddziału na oddział, bo nikt kto akurat ze mną rozmawia nie zajmuje się tą sprawą. Ostatecznie odbiera miła pani, która tłumaczy mi, że limitów NIE MA. O dawce mleka decyduje lekarz.
Ostatnio otwierając puszkę Bebilonu zapisałam datę i godzinę. Skrupulatnie zliczałam liczbę zużytych miarek. Dodam, że żadnej miarki nie zmarnowałam, żadnej nie wsypałam do kaszki i zużyłam mleko do sam…